من بوی تسبیح و غرور را از یک فرسخی میشناسم.
آنان که از فروتنی سخن میگویند، همیشه در جیبشان تاجی پنهان کردهاند.
مرشدانی که راه را نشان میدهند، از ترسِ گم شدن شاگرد میسازند؛
زیرا بیپیرو، خود را تهی میبینند.
ای مرشدِ معنوی!
تو از خدا گریختی تا خود خدا شوی.
تو با لبخندِ مصنوعی و چشمانِ نیمهبسته، از «نور» میگویی،
اما از تاریکیِ درونت هنوز میهراسی.
تو دعا …