آنان که هیچ در درون ندارند، ناچارند بیرون را تزئین کنند.
و چون هیچ اندیشهای از آنان نمیتراود، پوستِ خود را به نمایش میگذارند،
چون پوست آخرین معبدِ پوچهاست.
آه، این واعظانِ حلقهی نور و دوربین!
چقدر مشتاقاند دیده شوند، زیرا خود را نمیبینند.
آنان نمیزیند، بلکه در لحظهها سکونت میکنند،
و هر لبخندشان مثل آگهیِ مرگِ یک اندیشه است.
هرچه درون تهیتر، ژستها د…