آنان که هیچ در درون ندارند، ناچارند بیرون را تزئین کنند.

و چون هیچ اندیشه‌ای از آنان نمی‌تراود، پوستِ خود را به نمایش می‌گذارند،

چون پوست آخرین معبدِ پوچ‌هاست.

آه، این واعظانِ حلقه‌ی نور و دوربین!

چقدر مشتاق‌اند دیده شوند، زیرا خود را نمی‌بینند.

آنان نمی‌زیند، بلکه در لحظه‌ها سکونت می‌کنند،

و هر لبخندشان مثل آگهیِ مرگِ یک اندیشه است.

هرچه درون تهی‌تر، ژست‌ها د…

Read more

اینجا، هرکس فریاد می‌زند تا وجودش را بشنوند،

و هرچه بیشتر می‌گوید، کمتر هست.

آه، این میدان‌های مجازی خودنمایی!

جایی که سکوت ننگ است،

و پوچی پُست می‌شود.

در گذشته انسان خدایان را می‌پرستید،

امروز آینه‌ها را.

و هرکس که بیشتر از خود تصویر می‌سازد،

کمتر از خود چیزی دارد.

شبکه‌های اجتماعی، ای بازارِ بردگیِ مدرن،

که در آن هرکس زنجیر خود را “پروفایل” می‌نامد.

اینجا انسان…

Read more

نسخه، نه از آن رو که شفا می دهد،

که از آن حیث که حس خوشایند برمی‌انگیزاند این‌قَدَر مطلوب است.

موعظه، نه چون میخ آهنین بر سنگ‌فرش ذهن‌های منجمد،

که از همرنگ شدن گله‌وار با جماعت نادان است که ره می‌برد.

پا مبنبری که فقط خاصه‌ی روضه‌خوان و کشیش نیست.

پامنبری‌های مدرن را ندیده‌ای؟

آنان که برای اساطیر انگیزشی و مداحان اهل‌ رِیْتْ، و گورو‌های اهل رِیْپْ، سینه چاک …

Read more

من بوی تسبیح و غرور را از یک فرسخی می‌شناسم.

آنان که از فروتنی سخن می‌گویند، همیشه در جیبشان تاجی پنهان کرده‌اند.

مرشدانی که راه را نشان می‌دهند، از ترسِ گم‌ شدن شاگرد می‌سازند؛

زیرا بی‌پیرو، خود را تهی می‌بینند.

ای مرشدِ معنوی!

تو از خدا گریختی تا خود خدا شوی.

تو با لبخندِ مصنوعی و چشمانِ نیمه‌بسته، از «نور» می‌گویی،

اما از تاریکیِ درونت هنوز می‌هراسی.

تو دعا …

Read more

توریست، ای انسان دو زیست. دمی بر خشکی ملال و دمی در باتلاق ریلز. گهی بر اینستْ گرام و گهی زیرِ ایکس.

تو از پوچی رقت‌بار خود فرار می‌کنی،

باری در چمدانت جز اجزای آن، هیچ نیست.

در سلفی‌هایت، تنها چیزی که قرینه است،

گورستان تاریخ در پس زمینه و چهره‌ی یک بوزینه است.

تو فرهنگ را نمی‌چشی، به تصویر آن لیس میزنی.

تو تجربه نمی‌کنی، آنرا بسته‌بندی و پست می‌کنی.

تو خود ر…

Read more

آه ای منجیانِ بی‌خدا!

روح را فروخته‌اند و حال نسخه‌ی نجات می‌نویسند.

هرکه خود از خویش نمی‌داند چه می‌خواهد، دیگری را می‌خواهد «راهنمایی» کند.

آنان از رنج سخن می‌گویند، اما رنجشان از دست رفتنِ مشتری‌ست.

از خودشناسی موعظه می‌کنند، بی‌آن‌که حتی بوی درون را چشیده باشند.

آه، چه بازار مکاره‌ای ساخته‌اند از اضطراب و بی‌معنایی انسان!

بیماری می‌آفرینند تا درمان بفروشن…

Read more

شما آخرین مأمن انسان را،

شما آخرین توشه‌‌ی سفر پوچی را،

شما هنر را به ابتذال کشیدید.

ای نوکران توده‌های سرطان‌زا،

ای بردگان گله‌های لایک و اسکرول،

که همچون گوسفندان، سرشان به جای علف سبز، در آینه‌ی سیاه فرو رفته،

و دهان‌هایشان واژه‌ی «بیشتر» را نشخوار می‌کند.

هنری که مدام دیده شود پتیاره می‌شود،

و پتیاره را دستمالی شدن چه باک؟

فاحشگی که تن فروشی نیست،

آن‌که تن می…

Read more

اعتراف،

این تنها واژه‌ای است که شنیدن کلمه‌ی «تراپیست» در ذهنم تداعی می‌کند.

نه صبر کنید! تصویر اتاقکی تاریک، کشیش و کودکی نالان نیز متبادر شد.

ای پدر روحانی، در لباس شبه‌علم!

تو مسیح بازمصلوب نیستی،

تو خودِ صلیبی، که دستان زندگی بدان میخ می‌شود.

تو ای بازمانده‌ی عقده‌های فروید، زیر سایه‌‌ی کمرنگ یونگ.

تو جز بازکردن پنجره،

تو جز فرو دادن هوای نکبت‌بار،

هیچ نداری…

Read more

Read more

نیچه و هایدگر،

نه از جهت شهرت یا عدد ابرانسان‌اند و من بوزینه،

بلکه از آن حیث که در حین خوانش اثرهایشان دچار احساس زنند‌ه‌ای به نام «حقارت» می‌شوم!

تو ای بوزینه‌ی مدرنِ شهرنشین،

تو حتی کپی‌کتِ آن فرزانگان دلاور هم نیستی.

تو از ترسْ بر جای خود ادرار می‌کنی،

تو از فرط خشمْ تکرار می‌کنی.

تو چون کشتی بی لنگر، به دو صخره کوبیده می‌شوی،

سخره‌ی نا امیدی در باتلاق و سخ…

Read more